Podobno nic nie dzieje się bez przyczyny
Podobno nic nie dzieje się bez przyczyny.Więc wypatruję i poszukuję mojej przyczyny,która sprawiła,że nie wyjadę na studia,nie zamieszkam w akademiku,nie zdobędę tytułu magistra.Lepiej żeby była to dobra przyczyna,bo teraz myślę,że gorzej być nie może.
Rokwyjętyzżyciorysu.
"Weronika postanawia umrzeć"-nieco trudny w odbiorze,aczkolwiek dający do myślenia.Puenta jest tak wyrazista,że niemal bije po oczach.Należy cieszyć się każdym dniem,bo może być on naszym ostatnim...Nie marnować czasu na smutki,robić COŚ,co da satysfakcję,co zawsze chcieliśmy robić.Jest tyle do zobaczenia,poznania.I wierzyć,że najlepsze jest jeszcze przed nami.Pamiętam jak dziś-gdy miałam 18 lat i myślałam że jestem w ciąży-nagle wszystko,każdy dźwięk,smak,słowo,chwila,każdy płatek śniegu zdawał się czymś wyjątkowym,czego wcześniej się nie doceniało w beztroskim życiu.W obliczu dzieciństwa,które zmierzało ku upadkowi-miałam wrażenie,że nie żyłam tak,jak powinnam.Nie czerpałam tego,co najlepsze.
Ale ciąża zniknęła jak kamfora,okazała się ułudą.A moje życie?Powróciło do poprzedniego stanu-dźwięk,smak,słowo,chwila,każdy płatek śniegu na nowo stały się czymś zwykłym,przyziemnym,na co przestałam zwracać uwagę.
Co musi się wydarzyć,żeby człowiek docenił świat i życie?Smutne.
